Je hoort steeds vaker berichten over jongeren / jong volwassenen die zich eenzaam voelen of depressieve gevoelens hebben. Hoe kan dit toch en vooral wat kunnen we er aan doen?

Volgens mij komt het voor een groot deel doordat ze zich niet meer verbonden voelen met zichzelf. Althans, ze voelen deze verbinding niet meer. Toen ze klein waren, was dit nog wel aanwezig, maar naarmate ze ouder werden, is dit langzaam afgezwakt. Er ging langzaam een luikje dicht en zo werd hun verbinding meer en meer afgesneden. Ze mochten steeds minder zichzelf zijn: ze kregen labels opgeplakt of nog erger, ze kregen medicatie toegeschreven. Dat maakte dat hun verbinding alleen nog maar meer afgesneden werd. Met alle gevolgen van dien.

Het is niet raar dat juist deze kinderen / jong volwassenen nu vastlopen. Er is al zolang niet meer echt naar hen geluisterd of gekeken. Terwijl ze zoveel wijsheid in zich hebben.

Wat maakt dat veel volwassenen hier bang voor zijn? Waarom worden deze kinderen de mond gesnoerd?

Er zal een verandering mogen komen. Niet alleen op onderwijsgebied, maar ook onze visie ten aanzien van het leven zelf.

De meeste volwassenen hebben zelf ook geen enkele verbinding meer met hun eigen kern, oorsprong. Ze rennen allemaal mee in de ratrace zonder nog enig besef te hebben van waar ze nu eigenlijk écht blij van worden. Ze gaan maar door en lopen op de automatische piloot door het leven. Bijna als zombies leven sommigen hun leven.

Wat gek hè, dat de kinderen van nu hier tegen gaan protesteren. Ze willen niet meer mee met de kudde. Ze willen niet langer onderdrukt worden door medicatie en stempels. Ze willen zich vrij kunnen bewegen, op hun manier, op hun eigen wijze.

Ik kan het ze niet kwalijk nemen dat ze vastlopen. Ze groeien op in een maatschappij waarin ze niet zichzelf mogen zijn, waarin hun eigenheid van tafel wordt geveegd en waarin de liefde aan voorwaarden moet voldoen. Het is logisch dat ze vastlopen en dat ze aan de bel trekken!

Het is alleen in mijn ogen de vraag wie er precies hulp zou moeten krijgen. Deze kinderen of de volwassenen die hen proberen in een keurslijf te proppen?

Voor mij is het antwoord hierop duidelijk: deze jongeren willen ons iets vertellen. Het is aan ons om hen de hand te reiken en de ruimte te bieden om te zijn wie ze echt zijn en te doen wat ze graag zouden willen doen.
En te beginnen met hen weer te laten voelen en ervaren wie ze écht zijn, onder al die stempels, diagnoses en medicatie.

Een hele uitdaging voor veel volwassenen, maar wow wat een gaaf persoonlijk en spiritueel groeiproces! Want door hen die ruimte te geven, zullen wij onszelf ook weer opnieuw mogen bekijken. Wie zijn wij eigenlijk wanneer uit die ratrace stappen? Waar staan wij dan? Waar is onze eigenheid? Onze verbinding met wie we ten diepste zijn? Durven wij in deze spiegel te kijken?

Laten we opnieuw gaan kijken hoe we deze jongeren kunnen helpen. Want door hen te helpen, zullen we zelf ook een zinvoller en liefdevoller leven creëren vanuit bezieling en liefde